Kerstkonijn Flappie

Elk jaar wanneer kerst nadert en ik voor de eerste keer weer het lied van Flappie op de radio hoor van Youp van het Hek, denk ik onwillekeurig weer terug aan mijn eigen, vergelijkbare, situatie.

Ik ben een boerendochter, opgegroeid op een klein gemengd boeren bedrijf. Mijn ouders hadden koeien, kippen en varkens. Daarnaast een Belgisch trekpaard, konijnen, katten, een hond en er was altijd wel een onverwachte logé die mijn broer of zussen ergens hadden gevonden, kreupel of ziek. Als kind stond ik toe te kijken hoe een varken het genadeschot kreeg en thuis werd geslacht, een koe een keizersnee kreeg of de honderden kippen die in één dag werden geslacht; het hele gezin moest bij deze grote klus helpen. Allemaal kregen we een taak toebedeeld. Zo was het mijn taak om met mijn broer voor dag en dauw de kippen van hun stok te grijpen, daarna onthoofdde mijn vader ze op een snelle, pijnloze manier met een hakmes. Hoe fascinerend was het te zien dat de kop nog even doorleefde, laat staan zijn lijf dat er letterlijk als een kip zonder kop vandoor wilde; ook mijn taak ze dan te vangen om ze bij hun soortgenoten ondersteboven aan een geïmproviseerde stok op te hangen (hun poten waren eerder met een touw aan elkaar gebonden), wachtend tot het laatste leven uit hun lijf verdween. Ja, mijn ouders hadden een druk bestaan met al die dieren, ze zorgden goed voor ze. Tegelijkertijd vormden deze dieren ook hun bron van inkomsten en moesten er zakelijke keuzes worden gemaakt. Ik zal een jaar of 14 zijn geweest, vast ritueel om bij thuiskomst van school eerst mijn -inmiddels 3 tamme- konijnen eten te geven. Al van een afstand hoorde ik ze stampen in de wetenschap dat ze wat lekkers kregen wanneer ze mij hoorden. Tot die ene dag dat het stil bleef. Aangekomen bij het hok (dat lag verscholen achter een schuurtje

), stond het deurtje open en was het hok leeg. Ik herinner me mijn verbazing. Toen ik mijn vader later om uitleg vroeg antwoordde hij dat er die middag koeienhandelaren waren geweest, ook zij hadden het gestamp van mijn konijnen gehoord. En ja, 60 gulden voor 3 konijnen tegen kerst, dat aanbod kon mijn vader niet voorbij laten gaan.

Wat ben ik in stilte lang boos op hem geweest..

Marion