Israël

Kom naar mijn land’, zei de toenmalige vriend van mijn zus, een Israëliër die beloofde mij zijn prachtige thuisland te laten zien.

In okt. ’89 besloot ik met mijn toenmalige vriend te gaan. We startten in Kibboets Nir Yitzhak ; een relatief kleine Kibboets in het zuiden van Israël tegen de Gaza strook. Ik herinner me de vredige sfeer; een groep mensen die ervoor hadden gekozen met en voor elkaar te zorgen en te leven. Jongeren wereldwijd konden als vrijwilliger op een goedkope manier dit land leren kennen. Immers tegen bed, bad (eenvoudig maar schoon) en brood kreeg je een taak toebedeeld. Zo heb ik oa pijpleidingen op het platteland geschilderd, sinaasappels geplukt en in de keuken geholpen. Israëliërs kennen een kort weekend. Op vrijdagavond is het Sabbat; eet je samen met familie en op zaterdag is het rustdag. De zondag kun je vergelijken met onze maandag; de 1e werkdag van een nieuwe week. De zaterdagen gaven ons kans dit prachtige land met zijn rijke geschiedenis te leren kennen. We kennen allemaal het Bijbelse verhaal vd plaats vd kribbe in Bethlehem, Nazareth, de plek waar Jezus opgegroeid zou zijn, de Via Dolorosa, de laatste route van Jezus die zijn kruis droeg, op weg naar Golgotha, de heuvel waar hij gekruisigd zou zijn. Een paar vb v plaatsen waar ik ben geweest met herinneringen die ik nu koester. En het wende na verloop van tijd; het feit dat je overal soldaten met machinegeweren zag, in de supermarkt, de bus, in het café etc. Ook de controle op het vliegveld van Tel Aviv was strenger dan streng. Moest ik bv verantwoorden waarom er andere gegevens in mijn geleende rugzak stonden dan in mijn paspoort, moest ik mijn opgerolde mouwen afrollen en mijn opgestoken haar losmaken.

Wanneer ik naar het nieuws luister, denk ik soms terug aan ‘mijn’ kibboets. De vredige levensstijl moet plaats hebben gemaakt voor angst. Angst voor de dagelijks overvliegende rakketten, luchtalarm dat 24/7 afgaat etc.

Mijn voormalige zwager (die uiteindelijk niet mijn zwager is geworden) heb ik op facebook. De 1e dagen ná 7 okt. Zette hij dagelijks foto’s van ontvoerde of afgeslachte mensen of fanatieke teksten in het Hebreeuws op fb (lang leve de vertaalmachine).

Ik heb één keer een bericht gedeeld : een collage van foto’s met baby’s die waren vermoord. Hij reageerde met de opmerking ‘trots op mij te zijn’. Ik heb niet gereageerd… té ingewikkeld naarmate deze oorlog vordert.

Marion