Een ingewikkelde puberteit

Als tiener heb ik mijn moeder met momenten wanhopig gemaakt. Ik zette me oa af door kleding te dragen waar zij niets van begreep. Ik herinner me de talloze ruzies wanneer ik uit mijn kamer kwam in kleding die zij verschrikkelijk vond. Er zullen vast lezers van dit verhaaltje zijn die nu een glimlach van herkenning rond hun mond krijgen als ik het moment beschrijf dat ik mijn strakke, natte spijkerbroek, liggend op bed, dichtmaakte om vervolgens moeizaam overeind te komen. Één plooi onder mijn billen maakte dat de naaimachine weer tevoorschijn kwam. Om nog een éxtra smallere naad te stikken. Legerschoenen, opa blouse, manchesterjasje, een kapsel a la Rod Stewart en niet te vergeten zwart omrande ogen, en dit meisje was er klaar voor. De ruzies met mijn moeder over mijn uiterlijk, maakten mij nog opstandiger destijds.

Ik heb in die periode vaak gedacht ‘als ik ooit kinderen krijg zal ik nooit een onvertogen woord laten vallen om hun kleding- of kapselkeuze’. Nee, laat ze zelf hun eigen identiteit ontdekken, in de wetenschap dat dit fases zijn die uiteindelijk overgaan (zo ontdekte ik zelf veel later). Dus toen mijn 2 dochters gingen puberen heb ik meerdere keren gesuggereerd eens andere kleding te kiezen dan die op dat moment in alle winkels hing, of, neem een tattoo, piercing of verf je haren groen. Ze vonden dat maar raar en trokken hun neus op. Tja, dus niets van dat al; mijn meiden hebben zich keurig binnen de lijntjes gedragen wat dat betreft. En daar heb ik me lang geleden bij neergelegd.

Ik heb wel eens de uitspraak gehoord dat sommige dingen een generatie overslaan, om dan vroeg of laat weer terug te keren. Afgelopen 22 augustus is mijn eerste kleinkind geboren...

Marion