Dat voetbalgebeuren..

Soms, tijdens een EK of WK zit de bank thuis gevuld met mannen om gezamenlijk naar een voetbalwedstrijd te kijken onder het genot van een hapje en een drankje. Tijdens dit soort momenten trek ik me terug. Vanaf boven wisselen zich stiltes af met ‘ooohh’ en, neeeehh’ en natuurlijk een luidkeels gejuich wanneer Oranje scoort. Tussendoor maak ik op dat sommige voetballers ronduit belabberd staan te spelen, zij krijgen dan ook vanaf de bank ongevraagd advies wat ze anders/beter hadden kunnen doen (..) Alles bij elkaar is dat hele voetbalgebeuren toch eigenlijk een bijzonder fenomeen, immers vooráfgaand aan een wedstrijd is er de zogenaamde voorbeschouwing : wat staat er te gebeuren en ‘wat als’… Tijdens de rust wordt er een tussenbalans opgemaakt, wordt de eerste helft geëvalueerd en wordt er druk gespeculeerd over de 2e helft die staat te wachten. Wanneer de scheidsrechter het eindsignaal fluit staat daar al snel een verslaggever bij de trainer of aanvoerder om verbaal de wedstrijd nog eens dunnetjes over te doen. De verslaggever vertelt wat hij, nét als wij toeschouwers, heeft gezien. De trainer/aanvoerder antwoordt bevestigend : ‘ja we hebben ons best gedaan en daarmee het beste uit onszelf gehaald’ of ‘nee, inderdaad, jammer dat de scheids buiten spel gaf’. Na een plas- en/of rookpauze wordt er door de mannen vanaf de bank geluisterd naar de nabeschouwing en wordt de wedstrijd nóg eens breeduit geëvalueerd en beoordeeld over hetgeen we hebben gezien en gehoord. Er wordt niets nieuws gezegd over wat zich even daarvóór heeft afgespeeld en wat door de commentator tijdens de wedstrijd ook al is verteld.

Het bijzondere is dat dit geen eenmalig verschijnsel is ; tijdens een EK/WK is bovengenoemde volgorde van gebeurtenissen een dagelijks terugkerend gegeven. Daarmee lijkt voetbal voor de meeste mannen een onuitputtelijke bron van filosofisch en analytisch gediscussieer te zijn….

En de mannen maar klagen dat wij vrouwen zoveel praten en vaak herhalen…..

Marion